[iedere week staan de zoeklichten gericht op een documentaire die wat extra aandacht verdient, en daarom een week lang op de voorpagina blijft plakken.]

Deze week staan de zoeklichten gericht op:

America’s Largest Street Gang.

Vanmorgen had ik een behoorlijke aanvaring met een politieagent.
Terwijl ik aan het werk was ontving ik een bericht van mijn 5 maanden zwangere vriendin dat ze zich niet lekker voelde en dus besloot ik naar huis te gaan. Toen ik van de snelweg af de stad waar ik woon inreed werd ik door een poiliteagent op een motor gesommeerd hem te volgen, hetgeen ik dus deed.
Nou ben ik wel eens eerder aangehouden omdat ik te hard gereden had en ik weet nog dat ik toen naar de dichtsbijzijnde parkeerplek geleid werd alwaar de politieagent zijn zegje kon doen. In dit geval bleef de agent maar doorrijden terwijl ik al behoorlijk wat parkeergelegenheden was tegengekomen. Nadat ik de agent zeker een kilometer lang was gevolgd, steeds verder van het huis vandaan waar mijn vriendin was, besloot ik mijn auto aan de kant te zetten om de agent om opheldering te vragen. Toen de agent dat zag draaide hij zijn motor en reed hij naar mij toe.

Toen hij bij mij was kreeg ik nog geen seconde de tijd om wat te zeggen of te vragen. Meteen begon de agent, nog net niet schreeuwend, maar op zeer agressieve toon op me in te blaten dat als ik hem niet meteen zou volgen ik een boete van 320 euro zou krijgen of dat ik gearresteerd zou kunnen worden. ‘Je krijgt maar één kans!’, blèrde hij. Ik wilde eigenlijk vragen wat de bedoeling was, of uitleggen dat ik graag naar mijn zwangere vriendin wilde die zich niet goed voelde, maar om escalatie te voorkomen volgde ik toch maar. Ondertussen vroeg ik mezelf af wat voor wereldramp zich zou hebben afgespeeld waar ik geen weet van had, want als je de burger zo behandelt moeten er wel vreselijke dingen aan de hand zijn. Na de agent nog ongeveer een kilometer te zijn gevolgd kwam ik op een terrein waar ongeveer een twintigtal van zijn collega’s op mij stonden te wachten om -jawel- mijn auto op mankementen te contoleren. ‘Laat even je linker knipperlicht zien, laat even je rechter knipperlicht zien, doen je remlichten het wel goed’, dat soort onzin.

Na het uitstappen vertelde een veel vriendelijke collega van Motormuis mij wat de bedoeling was en ik deed mijn beklag over zijn collega.Na een minuut of twee kwam Motormuis op mij afgelopen om nogmaals door te geven dat wat ik net deed mij een boete van 320 euro had kunnen opleveren.
Toen ik hem vroeg waarom hij zo agressief tegen mij deed kreeg ik het antwoord dat ik zijn bevel had genegeerd en dat ik nog mazzel had dat hij me niet meteen een boete had gegeven.
Toen ik nogmaals uit wilde leggen wat er aan de hand was kreeg ik de reactie dat hij niet meer verder wilde praten omdat ik hem toch geen gelijk zou geven en liep weg.Ik liep hem achterna en vroeg hem waarom hij me niet de kans gaf om het uit te leggen. Ik kreeg het antwoord dat dat zo niet in de wet staat. En dat ik ongehoorzaam was zoals iedereen in Nederland en dat daarom dit land naar de klote gaat.
Ook kwam en nu achteraan dat hij spijt had dat hij me niet meteen die boete had gegeven. Ik reageerde daarop door te zeggen dat ik wel wist dat hij me liever meteen die boete had willen geven omdat ik wel wist wat voor soort ventje hij was en dat hij zichzelf voor joker zette voor mij en voor zijn collega’s.
Het enige wat Motormuis daarop te zeggen had was: ‘Je weet helemaal niks van mij hehalve dat je moet doen wat ik je opdraag.’ Toen ik daarop meldde dat ik zijn hond niet was antwoordde onze vriendelijke Motormuis: ‘Gelukkig maar anders had ik je allang aan een boom gebonden.’

Ik vroeg hem tenslotte of hij zichzelf een goed politieagent vond en hij antwoorde volmondig ‘JA.’
Toen Cowboy Henk wegliep riep ik hem nog na dat hij zijn beroep op twee manieren kon uitvoeren, op een vriendelijke manier of op een agressieve manier en dat hij een verkeerde keuze had gemaaakt maar er werd niet meer op gereageerd. Terwijl ik me omdraaide mompelde ik in mezelf het woord fascist, een collega van Pino hoorde het en sprak me erop aan. Ik heb het toen maar teruggenomen…..

Met mijn auto was niks aan de hand, geen openstaande boetes, geen openstaande rekeningen, alle lichtjes deden het netjes en jawel, zelfs mijn claxon werkte naar behoren. Ik kreeg alleen een waarschuwing omdat ik mijn kentekenbewijs niet bij me had. Ook met mijn vriendin was gelukkig niks ernstigs aan de hand. Bij de politiemacht in Nederland zet ik echter mijn vraagtekens!

Ik denk dat we ons heel goed moeten afvragen tot hoever we zulke mafketels willen laten gaan!

In de zoeklichten deze week daarom een documentaire over hoe fout het kan gaan als dit niet aangepakt wordt.

 
 

->Meer over onze beste vrienden