Sta op!

De omstandigheden veranderen. Doen ze altijd. Hebben ze altijd gedaan. Het gaat om de aard van de veranderingen waar we nu mee geconfronteerd worden.

U ziet het.

Ik zie het.

Maar lang niet iedereen ziet het.

De meesten zullen het pas zien wanneer hun foutmarge is geslonken, verdwenen, en elke misstap rampspoed en ellende in hun levens zal brengen. Vooruitkijken, het zien van de tekens aan de wand is zovelen niet gegeven. Of ze kunnen het niet opbrengen. Zijn bang van de betekenis. Bang van hun veronderstelde machteloosheid. Hopen dat het vanzelf weg zal gaan als ze het negeren. Dat ze het verkeerd zien.

De samenleving verhardt, wordt egoïstischer, kouder, lelijker, gruwelijker, perverser, obscener.

Leugenachtig was ze altijd al. Wij mensen zijn nu eenmaal leugenaars. De waarheid was al zo lang een ongenode gast, al zou ze overal met open armen ontvangen moeten worden, want ze doet zoveel goeds.

De veranderingen die als een luchtige maar plakkerige tsunami over ons uitgestort worden vinden niet plaats omdat er iets nieuws is bedacht, iets revolutionairs is opgestaan in de samenleving. Nee, de negatieve veranderingen die u momenteel overal in de Westerse samenleving ziet worden opgedrongen door Rijk & Machtig zijn geen toevoeging, geen extra, geen plus.

Er wordt ons iets afgenomen, iets wat we nog niet eens zo lang geleden hadden teruggevonden, want het is altijd eigen geweest aan het diepste wezen van de mens.

Een goeie honderd jaar heeft het zijn rol mogen vervullen in de menselijke samenleving en de levens van zovele miljoenen mensen mogen beter maken.

En nu moet het weg.

Rijk & Machtig heeft besloten dat ze het goede van de planeet bij nader inzien toch niet willen delen met het klootjesvolk, het plebs, het gepeupel, dat al het werk doet en de belastingen bijeenbrengt.

De duivel leek een tijdje verslagen. Nu zien we echter dat hij niet verslagen was, maar slechts bezig met andere zaken, met het plannen van drie wereldoorlogen, met het in handen krijgen van alle natuurlijke hulpbronnen die onze Aarde biedt, en die ze voor iedereen in gedachten had; niet slechts voor een select clubje geesteszieke duivelaanbidders.

De duivel keek een tijdje de andere kant op, en dankzij zijn onoplettendheid kon de werkende mens zich arbeidsrechten, vakbonden, een pensioen en een vredesbeweging veroorloven.

Of deed hij het expres? Liet hij ons met opzet in de waan dat het echt wat ging worden met de vrede, met de rechten van de mens, dat er een einde zou komen aan het ten hemel schreiende dierenleed op deze planeet?

Hij heeft zijn werk bijna volbracht, en neemt nu alles terug wat hij ons een dikke honderd jaar heeft toegestaan.

De wereldoorlogen zijn gevoerd. We zijn momenteel getuige van de derde en laatste van zijn moordpartijen, en zien hoe de slijmerige tentakels van het Beest over heel de planeet bezit hebben genomen van de mijnen, van de oliebronnen, van het bruikbare land, van de materiële rijkdom – gedolven door werkende handen, verbrast door de parasieten in de duivelse pels – op en in de Aarde; hoe hij de infrastructuur die werd gebouwd met enkel en alleen de inzet van het werkvolk tot zijn privébezit maakt en iedereen doet geloven dat het goed is, dat al dat privébezit het resultaat is van hard werk en intelligentie, in plaats van laaghartige arglistigheid, leugens, geweld en naakte diefstal.

We zien de sporen van vernietiging zich als de uitzaaiingen van een kwaadaardige kanker overal op de planeet vermeerderen, en we ruiken de stank, de etterende walm van het beest dat op het punt staat zich te ontdoen van het werkvolk, werkvolk dat hij niet meer nodig heeft, nooit echt nodig heeft gehad; toch niet in deze aantallen.

De beste truc van de duivel was de mensen ervan overtuigen dat hij niet bestaat, zo luidt het spreekwoord. Ik doel ook niet op de duivel in de gepersonifieerde zin van het woord. De duivel is geen wezen op zich, maar zit in enkele mensen, in zijn volgelingen, in de aanbidders van Mammon, van het dode geld en de zwarte luxe, geoogst na het zaaien van dood en verderf. De duivel huist in de banken, in de top van het bedrijfsleven, van het militair-industrieel complex, in de machtswellustige politici, de tot op het bod corrupte religieuze leiders en weet grote aantallen verblinde, angstige arbeiders aan zich te binden om de goedheid die overleeft in de meerderheid van de mensen te doven en te verstikken.

Hij heeft zijn werk bijna volbracht, maar nog niet helemaal. En hij weet dat de goedheid vele malen sterker is dan hij. Maar alleen dan wanneer de goedheid opstaat en aan zijn werken begint, weet wat hij moet aanpakken om de duivel met het grootste gemak terug in zijn donkere, rottende spelonken te jagen.

Sta op mensen.

Wordt wakker.

Het goede is zoveel sterker.

Met een machtige beweging kunnen we de hufters, het schoftentuig en al hun loopjongens van nog lager allooi, maar zonder de verbeeldingskracht en het totale gebrek aan compassie van hun opdrachtgevers, van tafel vegen, en de wereld weer mooi maken.

Want het zou hier op Aarde zo prachtig mooi kunnen zijn.

Nog staat de deur open, maar niet lang meer.

Sta op!

Sta op!!

23 januari 2013
Door Arjan Plantinga.