Het feit dat de betrekkingen tussen China en de VS afglijden naar een confrontatie vergelijkbaar met de Koude Oorlog wordt door de media al twee jaar besproken.Maar voor de eerste keer beginnen deze beschuldigingen praktische vorm te krijgen. Obama noemde China een “rivaal” en gaf opdracht om de mate van nucleaire dreiging die uitgaat van het land te bestuderen. De VS is inmiddels begonen met de herschikking van haar vloot in de Pacific Rim.

De redenen achter de confrontatie zijn zowel economisch als politiek. China is ‘s werelds enige land dat in staat is de VS te verlaten in termen van het GDP in de nabije toekomst (volgens deskundigen – 8 jaar vanaf nu). Amerika zit midden in een heftige economische recessie en kampt met hoge werkloosheid en de dreiging van een totale economische ineenstorting. China groeit gestaag door kunstmatig de wisselkoers van de yuan laag te houden wat de binnenlandse productie en de export stimuleert. Daarnaast heeft China zich de afgelopen jaren teruggetrokken van de de Amerikaanse Dollar en investeren ze in goud, euro’s, en grondstoffen. De trend is duidelijk – China wil niet langer een schuldeiser van de VS zijn.

De VS maakt zich zorgen en probeert zich te redden door middel van internationale instellingen. Bijvoorbeeld, Obama ondertekende een vordering met de WTO, hij beschuldigt de Chinese overheid van het aanbieden van subsidies voor Chinese auto-bedrijven. De Amerikaanse wetgevers hebben China feitenlijk erkend als manipulator van het valutapaar yuan en dollar, en de door de Verenigde Staten opgelegde handelstarieven op twintig Chinese goederen. Dit is echter een druppel op een gloeiende plaat. Acties gelijkaardig aan het “Jason-Vanik amendment” zijn nergens te bekennen. Waarom? Omdat de Amerikaanse afhankelijkheid van de Chinese economie zo hoog is dat door de invoering van dergelijke sancties de Verenigde Staten zijn eigen industrie zal vernietigen.

Vanuit politiek oogpunt, zijn dit in de eerste plaats twee totaal verschillende systemen. Aan de ene kant het communistische, collectieve, maar geïsoleerde China, aan de andere kant de neo-liberale, individualistische VS. Ten tweede, de politieke betrekkingen verslechterde na de goedkeuring in januari 2012 van een nieuw Amerikaans militair doctrine, volgens welke het belangrijkste gebied van zijn militaire aanwezigheid is uitgegroeid tot de Azië-Pacific Regio (APR).

De gespannen verhoudingen tussen China en Japan over territoriale claims kunnen leiden dat de VS een moeilijke keuze moet maken over de toetreding tot het militaire conflict aan de kant van zijn bondgenoot. Hetzelfde kan worden gezegd met betrekking tot de Filippijnen, waarmee de Verenigde Staten een wederzijdse verdediging verdrag heeft. China staat in de startblokken, ze organiseren militaire oefeningen in de Azië-Pacific regio (inclusief die gedeeld met Rusland) In reactie daarop zijn de Amerikanen ook hun oefeningen aan het uitvoeren in een poging om een ​​rol van de arbiter te spelen in de maritieme geschillen tussen China en zijn buurlanden, het aangaan van een overeenkomst over de ontwikkeling van ballistische raketten met Zuid-Korea, het creëren van een militaire basis in Australië, enz enz.

De situatie verslechtert, en de Verenigde Staten overweegt mogelijke scenario’s van een oorlog met China, en zelfs een nucleair conflict. Op 2 januari ondertekende Obama een wet met een nieuw concept van de nationale veiligheid, die het Amerikaanse Strategic Command (STRATCOM) op augustus 15 opdracht geeft tot het opmaken van een rapport over het ondergronds netwerk van tunnels in China en de mogelijkheden van de VS om conventionele en nucleaire wapens te gebruiken om deze tunnels te vernietigen. Directeur van het Nuclear Information Project aan de Federatie van Amerikaanse Wetenschappers Hans Kristensen zei dat het gebrek aan transparantie omtrent de bedoelingen van beide landen het risico van een oorlog tussen China en de VS verhoogt. Hij zei dat de twee landen een gevaarlijke dans dansen die de militaire spanningen doet toenemen en die mogelijk kan leiden tot een oorlog in de Stille Oceaan.

Ian Bremmer, een Amerikaanse politicoloog en voorzitter van Eurasia Group, zei in een interview met Time Magazine dat de huidige strategische betrekkingen tussen de twee landen zeer vergelijkbaar zijn die van de Koude Oorlog.

Hij zei dat de VS ideologie niet veranderd is, maar dat het is niet zo krachtig als voorheen meer is. De belangrijkste bepalingen zijn individuele vrijheid, democratie en vrij ondernemerschap. Maar in de afgelopen jaren is de VS hard getroffen, zowel door de financiële crisis en de schending van de mensenrechten in Guantanamo en Abu Ghraib. Bremmer erkend dat het land slecht was voorbereid op de uitdagingen van de Koude Oorlog. Wil de VS productieve betrekkingen met China, dan moet er een sterke basis ontstaan in de vorm van organisaties waarin China is geïnteresseerd om deel aan te nemen. Wat voor basis dit moet zijn weet echter niemand.

-Wat ik wel weet is dat de Amerikaanse en Chineese “regimes” totaal het rechte pad kwijt zijn, en dat een oorlog tussen deze landen alleen kan uitlopen op een paar miljoen onschuldige burger slachtoffers. Wat een wereld!-

origineel