Door Arjan Plantinga

“The failure of the existing rules is the prelude to a search for new ones” schreef Thomas Kuhn in ‘The Structure of Scientific Revolutions’ – “Het falen van de bestaande regels leidt tot een zoektocht naar nieuwe”.

En God Allemachtig, hoezeer falen onze huidige regels!?

Zie het geweld, de vervuiling, de honger en de leugens.

Wat de mens groot maakte in de evolutionaire strijd om het bestaan – samenwerking, cohesie – is vervangen door dat wat hem kansloos maakt: egoïsme, individualisme.

De informatie bereikt ons in spiegelbeeld – als ze ons al bereikt. Wat u aan nieuws te horen krijgt moet u eerst omdraaien om te weten wat men u meedeelt – en dan nog is het zeer wel mogelijk dat het vlakaf gelogen is, of dat men essentiële onderdelen weglaat.

Bedrijfsactiviteiten beperken zich steeds meer tot het verkopen van gebakken lucht, vervuilde gebakken lucht dan ook nog eens, waarbij – door de verregaande corruptie van alles wat enige politieke beslissingsbevoegdheid heeft – er steeds meer wetten worden gemaakt die u verbieden dit gegeven aan te klagen.

U mag slikken en uw bek houden – oh ja, en u mag werken – steeds langer, voor steeds minder geld.

De politiek schetst het beeld dat u meebeslist, maar weinig staat verder van de waarheid dan de veronderstelling dat u iets in de melk te brokkelen heeft. “U mag zelf kiezen welke kleur het wordt, als het maar zwart is.”

Wie ervoor kiest niet op te letten zou denken dat er niets aan hand is in de wereld. Dat is ook goed mogelijk hoor – niet opletten. Zelf tijdens de Tweede Wereldoorlog was er op de zeer veel plaatsen niet veel van te merken. Zo ook nu: de Derde Wereldoorlog is in volle gang, maar omdat het slagveld zich niet in uw voortuin bevindt zou u het nooit weten wanneer u niet aandachtig het nieuws volgt en in staat bent daar zelf een conclusie uit te trekken.

Wat zich momenteel afspeelt is dat de mensheid voor het eerst in haar geschiedenis getuige is van een strijd voor de totale wereldheerschappij – niet door afzonderlijke landen of allianties van meerdere landen, maar door los-vaste samenwerkingsverbanden van financiële belangen, voor wie geen grenzen bestaan, waar je nauwelijks een gezicht of een naam aan vast kunt hangen, maar die steeds weer verenigd worden door één en dezelfde doelstelling: alle macht aan Rijk & Machtig.

Met personen heeft het weinig te maken, al zijn er voor de oplettende mens wel individuen aan te duiden die opvallend vaak en soms langdurig een vinger in de pap lijken te hebben in alles wat er zo gruwelijk mis gaat op Aarde.

Het is een strijd van memen, van ideologieën, een strijd waarin elk individu vervangbaar is, en het dus ook geen zin heeft een van de etterbakken in de politieke, academische of financiële wereld een kogel door zijn hoofd te jagen, omdat het verbrijzelde hoofd door pure magie vanzelf weer aangroeit alsof er niets gebeurd is.

En zie daar meteen een indicatie van het grote verschil van mensen met en mensen zonder consequenties: mensen wiens daden en woorden gevolgen hebben voor de rest van de mensheid zijn bereid het risico aan te gaan dat hun kop er letterlijk of figuurlijk afgehakt wordt.

Zoveel goede mensen die het niet eens zijn met de gang van zaken hebben die bereidheid niet. Ze roepen (anoniem) iets op een forum, vinden iets Facebookleuk en noemen zich op die manier activist.

Sommigen proberen in hun persoonlijke kring iets te bereiken door hun familie, vrienden en collega’s te overtuigen. Maar dat is ook in het geheel niet gemakkelijk, en de meesten van hen worden in hun kringen al snel gezien als zeurpieten en zageventen waar je beter niet mee in discussie gaat.

Anderen gaan een stapje verder en beginnen te bloggen, vertalen nieuwsartikels, spuien hun mening. Het effect daarvan kan groot zijn, maar het vergt uitzonderlijke talenten en inzet – en bij velen is de energie al snel op.

Sommige mensen doen iets en bereiken veel in het klein.

Er is geld voor nodig. Geld dat voor Rijk & Machtig onuitputtelijk is, en waarmee ze een haast onoverbrugbare voorsprong lijken te hebben opgebouwd. Maar de Aarde is rond, waardoor een voorsprong snel kleiner wordt wanneer die te groot wordt.

De echte bestuurders van deze planeet weten dat, en daarom kennen we ze niet – en zien we dus ook niet hun voorsprong. Alles en iedereen waarvan wij denken dat ze aan de top van de menselijke machtspiramide staan zijn mensen van tweede, derde of zelfs tiende garnituur.

De spin in het web blijft in de schaduw. We zien hem nooit. Kennen haar naam niet. Weten niet hoe en waarom ze doet wat hij doet en zijn daardoor ook nauwelijks in staat er iets tegen te ondernemen.

Nobel zijn de standpunten van de top van de piramide geenszins; toch niet vanuit ons standpunt bekeken.

Alles wat mensen doen is namelijk te herleiden tot twee activiteiten: eten en neuken.

Elk levend weten moet eten om zelf overeind te blijven en wil zich voortplanten omdat dat nu eenmaal de aard van het beestje is. Al de rest is erop gericht die twee activiteiten zo succesvol mogelijk te kunnen uitvoeren.

U vindt dat onzin omdat het zo ontnuchterend is.

U eist romantiek.

U eist diepgang.

U eist hogere beweegredenen.

“We zijn toch geen beesten!?”

Dat zijn we wel.

Heel slimme beesten in vergelijking met de rest, maar beesten desondanks.

Eten en neuken.

Meer niet.

En het principe is zelfs nog simpeler: eigenlijk gaat het alleen om het eten. Als je daar goed in bent komt het neuken vanzelf. Of waarom denkt u dat menige gezonde, jonge, goed uitziende vrouw kiest voor een rimpelige tachtiger met een waarde van meerdere miljarden?

U zou dat nooit doen, mevrouw?

Misschien niet.

U zet het neuken op de eerste plaats, al noemt u het liefde.

Mag ook.

Neuk u te barsten en stop met eten. Eens zien hoe lang u dat volhoudt.

Maar goed: we hadden het ineens over de doelstelling van de bovenste treden van de piramide.

Voor hen geldt hetzelfde.

Maar de menselijke psyche kent vele lagen. Het vergaren van macht, die een garantie biedt op genoeg eten tot je sterft, en zelfs genoeg eten voor de kinderen die je nu eenmaal moet maken is – hoewel afgeleid van de twee basisbehoeften – eveneens een beslissende factor in wat ze doen.

Een stapje lager komen we dan het uitschakelen van concurrentie voor dat eten tegen, en lap! u weet waar Rijk & Machtig mee bezig is, waarom ze doen wat ze doen en waarom u daar zoveel last van heeft. U bent die concurrentie. Niet omdat u zelf zo geniaal en machtig bent, maar omdat u met zovelen bent. Ze zien u als een zwerm sprinkhanen die hun rijkdommen zou kunnen overvallen en alles kaalvreten.

Verder is er niet zoveel.

Echt niet.

Al de rest is erbij bedacht om de sprinkhanenplagen in toom te houden.

Mooie praatjes over eerlijkheid en rechtvaardigheid zijn er alleen voor u, opdat de wereld een klein beetje functioneert, er enige orde heerst en het werkvolk mekaar niet aan de watercooler de hersens inslaat.

Uiteraard is de menselijke samenleving vanuit de wortels van eten & neuken een zich eindeloos vertakkend netwerk van zich steeds weer delende afgeleiden, maar zelfs de 20-jarige die zich tot in de meest onwaarschijnlijke hoogtes bekwaamd heeft in het spelen van een volslagen nutteloos computerspelletje doet dat vanuit zijn hormonale drang om een vrouw te imponeren en haar tot de moeder van zijn kinderen te maken. Al kan het natuurlijk ook compensatiedrang zijn voor het niet in staat zijn tot het imponeren van een vrouw – maar de bron van de drijfveer is steeds dezelfde.

Denk dus niet dat Rijk & Machtig zich laat lastigvallen door duistere ideologieën waarin men zich in de strijd voor het naakte bestaan laat hinderen. Die ideologieën zijn er alleen voor de sprinkhanen – voor u en voor mij.

Rijk & Machtig snapt heel goed dat je moet samenwerken, dat je het alleen niet kunt, en dat het belangrijk is dat hun rangen zich sluiten om eensgezind te kunnen optreden tegen dreigende sprinkhanenplagen.

Hun begrip uit zich in de meest angstaanjagende samenzweringen tegen u en mij. Niet tegen u persoonlijk, maar tegen de zwerm in zijn geheel.

Ze zijn erg succesvol.

De sprinkhanen zijn al enige tijd volledig vleuggellam.

De jongste sprinkhanen lijken zelfs helemaal vergeten dat ze ooit konden vliegen, en in staat waren tot het kaalvreten van de rijk beplante akkers van Rijk & Machtig. Dat ze door zelfs maar te dreigen met het kaalvreten verregaande rechten konden afdwingen bij de eigenaren van de akkers.

Aan de grond genageld vechten de sprinkhanen onder elkaar, laten ze zich wijsmaken dat het de schuld is van de woestijnkrekels, die bestreden moeten worden; laten ze zich wijsmaken dat ze zich beter slaafs laten leiden door Rijk & Machtig opdat die zonder problemen de woestijnkrekels kunnen bestrijden – terwijl ze ze alleen maar van hun akkers willen verdrijven.

Ze laten zich nog veel meer wijsmaken.

Ik probeer u wijs te maken dat de sprinkhanen weer moeten doen wat sprinkhanen doen: massaal uitzwermen richting de akkers van Rijk & Machtig – samen met de woestijnkrekels – niet bang zijn voor de insecticiden die ze tegen ons willen gebruiken, waar we inmiddels immuun voor zijn, al denken we van niet – het enige wat ze tegen ons kunnen inzetten zijn vliegenmeppers – en van de landbezitters met hun rijke akkers eisen dat ze een veel groter deel van de enorme rijkdom van die akkers voor ons overlaten.

Ik weet het, u vindt dat te simpel. Maar het is simpel wanneer je weet wie je bent en wat je kunt.